Na het ontbijt vertrokken naar Umhlanga. Het was zondag en je zag overal mensen in hun netste kleren in de taxi zitten, waarschijnlijk op weg naar de kerk. We zagen ook nog voetbalsupporters met hun vuvuzela's en trommels op het dak van de auto.
We arriveerden al rond 12.00 uur bij ons guesthouse, maar ze reageerden niet op ons bellen. Toen hebben we maar even aan zee gezeten en wat gegeten en tegen 14.00 uur zijn we er maar weer eens heengegaan. We kregen eerst de Wicker room, oude aftandse rotan waar de kamer vol mee stond. We hadden nog niet alles uitgepakt en na een uurtje verzochten ze ons naar de kamer ernaast te gaan omdat de airco van de Wicker room stuk was. Alle kamers hebben een naam, maar ik weet de naam van de nieuwe kamer niet. Het staat iets minder vol dan de vorige en er is donker fineerhout all over. De badkamer zit verstopt achter 2 kastdeuren. Tja, het is ook om te overnachten, maar sfeervol is anders.
Bert heeft even aan de zijkant van het guesthouse gekeken naar het zwembad. Nou, hij vond het nog te vies om er maar een teen in te steken. De zitjes waren allemaal oud en de kussen versleten. Niet echt gezellig om te gaan zitten. Buiten zitten konden we verder alleen voor onze kamer met uitzicht op... de weg:
We hebben deze dagen niet veel gedaan zoals ook onze bedoeling was. Er was hier ook weinig te doen. Er is hier geen boulevard of winkeltjes, alleen maar guesthouses. We moeten overal met de auto naartoe en dat is wat minder.
We hebben natuurlijk elke dag een paar uurtjes aan het strand gezeten; als we de weg over gaan dan hebben we de zee al. Je mag er helaas niet zwemmen. Twee keer zijn we bijna gezandstraald op het strand. Bert is bij het strand van Sun Coast door iets gebeten in het water, waarschijnlijk een kwal, en kreeg een branderige plek aan zijn enkel. Een kwartier daarna ongeveer kreeg hij vreselijke pijn in zijn lies. We hebben nog even afgewacht en gelukkig zakte het na een half uurtje af; aan het eind van de dag had hij er gelukkig geen last meer van.
De eigenaresse van het guesthouse is Thresa, een Pakistaanse. Ze heeft een vlotte babbel en ze is erg aardig. Ze gaf ons hints en tips wat te doen, maar dat zijn meest dingen die wij veel te touristisch vinden.
Thresa heeft een zoon van 17 die spastisch/autistisch is en epileptische aanvallen heeft. Toen hij 3 1/2 maand oud was is hij bij Thresa's schoonmoeder bijna gestikt en daardoor heeft hij zuurstoftekort gehad. Toen hij 4 jaar was heeft hij meningitis gehad en heeft hij 24 dagen in het ziekenhuis gelegen. Triest en erg jammer voor Thresa en haar gezin.
Al hoe aardig zij ook is, het ontbijt was eigenlijk niks. We moesten bij aankomst aangeven wat we bij het ontbijt wilden en hoe laat we wilden ontbijten. We kregen een gebakken ei en Bert had er bacon bij. Geen toast, wel 1 muffin per persoon. Oploskoffie, sap (uit een pak), een klein bekertje voorverpakte yoghurt en fruit (bestaande uit grotendeels kleine stukjes appel). Dit is het slechtste ontbijt tot nu toe en hiermee kunnen we de lunch niet overslaan.
De eerste avond hebben we gegeten bij LM Grill, in Umhlanga Rocks; hier hebben we in 2004 1 nacht in het Protea Hotel geslapen. De tweede avond hebben we bij een Italiaan gegeten, in een mall die in onze buurt zit. De derde avond zijn we bij Spur gaan eten, in Umhlanga Sands. Daar ging de bestelling niet goed. De steaks waren qua gewicht goed (200 gr en 270 gr), alleen zat de pepersaus op de verkeerde steak. Bert had mijn medium steak die meer well done was en medium/rare had moeten zijn en ik had Bert's medium/rare steak. Zo moeilijk kan het toch niet zijn? Ze schrijven je bestelling op en herhalen het ook nog eens een keer. En dat was goed. Nou ja, Bert kreeg een nieuwe steak die volledig rare was en ik heb de kleinere medium/rare steak maar opgegeten. Als mijn maag en darmen gaan protesteren, dan weet ik waar het van komt.
Morgen naar ons volgende adres in Golden Gate NP, in de buurt van Drakensbergen. Dat wordt weer een aantal uren rijden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten